Gisterenavond, ergens rond half negen, stond ik naar het rode scherm van mijn 3D-printer te staren. “UI version doesn’t match firmware”, zei het. De QIDI Plus 4 — die me al maanden trouw dient — had net een firmware-update binnengekregen die halfweg was blijven steken. USB-sticks werden niet meer herkend. Bed leveling liep vast. En de officiële herstelprocedure van de fabrikant, waarbij je een recovery-bestand op een USB-stick zet en hoopt op het beste? Die deed helemaal niets. Stilletjes.
Het klassieke scenario kennen we allemaal. Forums afschuimen op zoek naar iemand met exact hetzelfde probleem. Een supportticket openen en drie dagen wachten op een antwoord dat waarschijnlijk “heeft u geprobeerd het uit en weer aan te zetten” zal zijn. Of gewoon opgeven en een nieuwe printer bestellen.
In plaats daarvan trok ik Claude open.
Van hobbyist naar firmware-detective, op een dinsdagavond
Wat volgde was geen tovertruc. Het was gewoon grondig speurwerk — alleen dan op een tempo dat ik er ‘s avonds laat nog voor over had. Claude haalde het officiële firmwarepakket van QIDI binnen en pluisde het uit elkaar. Bleek gewoon een Debian-pakket te zijn, zoals er duizenden bestaan. In de binary van de schermsoftware van de printer vonden we de exacte bestandspaden terug waar de firmware moest landen — en zelfs de URL van QIDI’s eigen updateserver, ergens verstopt in de code.
Stap voor stap gingen we verder via SSH. Ik plakte de commando’s die Claude voorstelde in mijn terminal — het kon zelf niet bij de printer, ik was de handen, het was het hoofd dat meekeek en meedacht. Elke stap: een hypothese, een commando, een resultaat, een nieuwe hypothese.
De echte oorzaak bleek verrassend banaal én verwoestend tegelijk: het kapotte updatepakket had van enkele systeembestanden de uitvoerrechten gesloopt. Eén ontbrekend exec-bitje — dat piepkleine vlaggetje dat een systeem zegt “dit bestand mag je uitvoeren” — had de hele USB-functionaliteit van de printer plat gelegd. Daardoor faalde élke herstelpoging stilletjes, zonder ooit een fout te tonen. chmod +x, het juiste firmwarebestand rechtstreeks van de updateserver geplukt, op de juiste plaats gezet, schermservice herstart. “Writing data.” De teller liep. Klaar. Eén avond, en de printer was volledig hersteld.
Er zat ook een eerlijk moment tussen, dat ik hier bewust vermeld. Ik herinnerde me een “M10000-commando” waarmee je vroeger updates kon forceren op dit type printer. Claude zocht het na in de broncode — en vond het niet. Sterker nog: het ontdekte dat de printer foutmeldingen over onbekende commando’s gewoon onderdrukt. “Geen foutmelding” bewees dus helemaal niets. Dat is precies het soort kritische reflex die ik verwacht van een goede collega: niet zomaar aannemen dat iets werkt omdat er geen rode letters verschijnen, maar bewijs zoeken. En hier deed Claude dat, ongevraagd.
Er waren ook minder comfortabele momenten. Een uur lang naar een zwart scherm staren, pings tellen, niet zeker wetend of er intern iets aan het flashen was of dat het toestel gewoon dood was. De verleiding om de stekker eruit te trekken was groot. Ik heb hem laten zitten.
De les zit niet in de printer
Er was dinsdagavond geen firmware-expert beschikbaar. Die bestaat waarschijnlijk niet eens voor dit specifieke model — of hij ligt aan de andere kant van de wereld te slapen. Wat er wél was: een mens die het probleem kende en de knopjes kon indrukken, en een AI die bronnen kon doorpluizen, logica kon volgen, en niet moe werd van het twintigste SSH-commando. Samen werden we, voor één avond, iets dat geen van beiden apart was: een firmware-detective.
AI vervangt geen expert. Het verlegt de grens van wat haalbaar is voor wie er geen heeft.
De werklus die hier telkens terugkwam — diagnose, hypothese, actie, verificatie — is exact dezelfde lus die bij elk technisch probleem in een bedrijf speelt. Een verouderde PLC op de productievloer. Een stuk legacy-software waar niemand nog de broncode van kent. Een IT-infrastructuur die al tien jaar draait op kennis die in het hoofd van één gepensioneerde collega zit. Overal waar expertise schaars is en het probleem urgent, verandert dit patroon de rekensom.
Er is nog iets dat ik niet wil onderschatten: kennisborging. Na afloop heb ik alles meteen vastgelegd — een volledig runbook in Notion, de firmwareversies gedocumenteerd, de hele diagnose zwart op wit. Dat is kennis die anders in mijn hoofd was blijven zitten, of nergens. Voor een bedrijf is dat het verschil tussen een incident dat een verhaal wordt op de vrijdagmiddagborrel, en een incident dat volgende keer in twintig minuten is opgelost omdat iemand het runbook opendoet.
En ik ben nog een stap verder gegaan. Ik heb een Mac mini opgezet met een SSH-koppeling, zodat Claude voortaan zélf bij de printer kan — diagnose stellen, een plan voorleggen, het uitvoeren, het resultaat verifiëren. Met mijn goedkeuring per stap, wel te verstaan. Dat is geen autopilot. Dat is een collega die mag handelen zodra ik “ga door” zeg.
Want dat is de nuance die ik niet wil verliezen in dit verhaal. Dit was geen kwestie van één prompt intypen en achteroverleunen. Het was itereren, twijfelen, samen bronnen checken, en uiteindelijk zelf beslissen om die stekker niet uit te trekken. De mens bleef aan het stuur. AI zat naast me, met de kaart open op schoot.
Welk “onoplosbaar” probleem in jouw organisatie ligt eigenlijk gewoon te wachten op dit soort duo-werk tussen een mens die de context kent en een AI die de tijd en het geduld heeft om alles na te pluizen?
Dit artikel verscheen eerder op LinkedIn. Reageer mee op LinkedIn →
